Vrolijkheid op AZC Crailo:

De regen gutst in pijpenstelen neer. Het terrein van AZC Crailo ziet er grauw en verlaten uit. Er is deze dinsdag geen greintje vrolijkheid te bespeuren. Of wacht…, toch wel. Her en der hangen trosjes ballonnen. Als we het spoor volgen belanden we bij gebouw 13, dat er aan de buitenkant al net zo vaal uitziet als de rest. Maar schijn bedriegt, want binnen staat de hele boel op zijn kop. Dat is de “schuld” van Stichting de Vrolijkheid, die vandaag wat extra aandacht vraagt voor kinderen en jongeren in asielzoekerscentra. Er klinkt vrolijke muziek. Kindertjes dansen en rennen, er zijn overal ballonnen en er staat een tafel met drinken, cake en koekjes. Elk jaar op 1 april roept de stichting de Dag van de Vrolijkheid uit, waarop er een vrolijke activiteit wordt georganiseerd in een asielzoekerscentrum. Deze keer worden er twee gebouwen van AZC Crailo onder handen genomen met verf en graffiti om de boel een beetje op te leuken voor de jonge bewoners en hun ouders. Samen met de graffitikunstenaars van Prints & The Revolution onder aansporing van zangeres/actrice Birgit Schuurman kan de jeugd zich even lekker uitleven met kleur, kwast en spuitbus. Het is alleen zo jammer van het weer. Na een uurtje schilderen moet de hele bende naar binnen om zich daar verder uit te leven totdat de regen stopt. Dat lijkt er niet naar uit te zien. Gelukkig amuseren de kinderen zich binnen ook prima, maar de kunstenaars van Prints & The Revolution staan te trappelen om weer te kunnen beginnen. Net als Birgit Schuurman. Ze vindt het fijn iets voor de kinderen van het asielzoekerscentrum te kunnen doen.

Dat zou veel vaker moeten gebeuren. Maar het is goed in ieder geval één keer per jaar positieve aandacht te besteden aan deze kinderen. Ze kunnen hier niet zo veel doen. Dat zie je wel als je om je heen kijkt. Hun ouders wachten op een asielaanvraag en zitten in spanning. Ook zij kunnen niet veel, door allerlei regelgeving. Werken mag niet. Daarom vind ik het leuk vandaag iets met en voor ze te doen. Dit is niet de meest vrolijke omgeving, als je zo om je heen kijkt. Ik heb een galerie en een paar kunstenaars zijn meegenomen om er samen met de kinderen iets leuks van te maken. Nee, zelf ben ik niet zo knstzinnig. Ik heb een beetje meegeholpen en wat hartjes geschilderd”, wijst ze een paneel aan. “Maar het zijn de kunstenaars die schilderen en ik hou het zootje bij elkaar”, lacht Birgit. “Jammer van de natte panelen. Ik hoop dat we straks weer verder kunnen anders moeten we misschien de panelen eraf schroeven en binnen verder schilderen”, oppert ze. “Want de jongens hebben er wel weer zin in”, gebaart ze naar haar achterban.

Het team van de Vrolijkheid dat deze dinsdagmorgen AZC Crailo bezoekt, is daags ervoor al aan de slag geweest. “We hebben vast vóór-geschilderd’, vertelt Jaap de Gorter. “Al roze, groen en blauw geverfd om een ondergrond te hebben voor de kinderen. En op de gebouwen getekend, die volgens mij niet meer worden gebruikt, want ze zijn dichtgetimmerd”. De Dag van de Vrolijkheid is één van onze activiteiten”, haakt Wilma Simons in, “maar we hebben er een heleboel. De Grote Kliederkaravaan bijvoorbeeld, waar vooral heel veel gekliederd wordt, maar waar ook dans en theater aan bod komen. De laatste keer hebben we zelfs grote beesten gebouwd. We werken met onze presentaties altijd naar een expositie toe, waar alle kinderen die een werkstuk hebben gemaakt bij aanwezig zijn. Ze willen op deze manier Nederland laten zien wie ze zijn.

Onze directeur zit in het Vluchtelingenwerk en zag dat kinderen een vergeten groep zijn. Zij wilde op deze manier iets voor ze doen”, vertelt Wilma. Of er nou een grote actie op touw wordt gezet of een kleine activiteit, de sfeer is volgens Jaap altijd prima. Ook als je een workshop hebt met maar 15 kinderen. Soms moeten ze even de kat uit de boom kijken, zeker bij binnenactiviteiten. Maar als je zoals vandaag naar buiten gaat en het is mooi weer, dan doen ze meteen mee”. "Zeker als je wekelijks bij een asielzoekerscentrum komt, merk je dat ze het fijn vinden dat er een vaste plek is waar ze de mensen kennen. We zijn ermee bezig om ook hier in Crailo wekelijks te komen”, vertelt Wilma. Beiden zijn zeer gemotiveerd voor hun werk bij de Vrolijkheid. “Deze kinderen zijn een vergeten groep. Ze leven in een gespannen, onzekere situatie. Ze hebben niks”.Door de activiteiten kunnen ze hun talenten ontwikkelen”, meent Wilma. “Of ze nu hier blijven of weer weggaan, dat is altijd het investeren waard. En we vinden het ook leuk werk. Wel heel vermoeiend, maar leuk. Vandaag zijn er ongeveer 100 kinderen geweest. Of de taal een probleem is? De meeste kinderen zitten op de basisschool, dus dan leren ze het redelijk snel. Soms is het een beetje zoeken. We gebruiken veel theater en spelletjes en daar is taal sowieso geen probleem. Er is een workshop “De Verhalentent”. Dan ben je natuurlijk wel met taal bezig. Het is leuk om te zien dat de kinderen toch enthousiast zijn. En als je dan vraagt: -Waar ging het verhaal over?- en ze zeggen dat het over een konijn ging in plaats van een koning, dan maakt dat helemaal niet uit”.