14 juli 2009 Leeuwarder Courant

Door: Elizabeth Vogelzang  Foto: Janou Sipsma

Asielkinderen: even zorgen laten varen

Vakantie. Ook de kinderen in de asielzoekerscentra hebben vrij. De Vrolijkheid bezorgt hen een onbekommerde week op de Friese wateren. Even de grotenmensenzorgen laten varen.

Makkum – De laatste tassen met bagage verdwijnen in het ruim en rantsoen voor een week is aan boord. De Tjalk De Albatros ligt in de haven van Makkum, klaar voor vertrek. Veertien jonge asielzoekers wachten vol verwachting op het dek op wat er staat te gebeuren. Zij varen deze week door Friesland voor een onbezorgde vakantie. Een ideetje van Nationale Stichting ter Bevordering van de Vrolijkheid, ofwel De Vrolijkheid. Stichting Friendship 2000 uit Winsum (Gr) heeft voor kinderen uit de azc’s van Burgum, Drachten en Sint Annaparochie een zeilschip gehuurd. Juist deze jongeren kunnen een verzetje gebruiken, zegt begeleidster Ella de Jong. Terwijl hun leeftijdsgenoten stoom afblazen in vaak zonnige verre oorden, zien de zes vakantieweken voor kinderen in een asielzoekerscentrum er vaak minder zonnig uit. Op het schip kunnen ze hun verhaal kwijt, plezier maken en opladen.

De Afgaanse Naïm (17) is blij dat hij even los is van alle zorgen thuis. Hij woont nu acht jaar in Nederland, samen met zijn ouders en broertjes en zusjes. Acht onzekere jaren. Naïm verlangt naar een plekje in de Nederlandse samenleving. Weg van het asielzoekerscentrum. Daar wordt hij alsmaar geconfronteerd met geweld, ellende en psychische problemen. Daarom is een paar dagen zeilen zo fijn. Op het schip heeft hij de rust en de tijd om helder na te denken. “Thuis heb ik dezelfde problemen als mijn ouders”. Weg van het azc. Even rust”. 

Dat is ook hetgeen dat Kresna (13) uit Angola zo blij maakt dat ze meevaart met de Albatros. “Op het azc is niks te doen. Zitten we de hele dag thuis, een beetje televisie te kijken” zegt de Armeense Garik (12). Hij verheugt zich enorm op het zeilavontuur, kan bijna niet wachten tot de tjalk de trossen los gooit. “Heerlijk de wind in mijn gezicht voelen”.

Naïm wil later de techniek in of de natuur – en scheikunde. “Ik wil de beste worden in het beroep dat ik kies. Ik ben een van de 40.000 Afghanen die in Nederland de kans krijgt zich te ontwikkelen. Daarom doe ik heel erg mijn best op school”. De zeilreis is daarbij heel belangrijk. “Het is een heel groot cadeau dat we krijgen”, zegt Naïm. “ Een ervaring die je de rest van je leven meeneemt. Een geschenk dat ze je nooit meer kunnen afpakken”.

Een prettige herinnering in een rugzak van jongeren die vaak vol zit met ellende. Varen, plezier maken, gekke dingen doen, vrij zijn. De Albatros vaart de haven uit. Verkiest het ruime sop. Het zonnetje schijnt. Naïm, Garik en Kresna stralen.