Ik wil niet zeggen dat het leuk is in een asielzoekerscentrum

Ik denk er vaak over na om vrijwilligerswerk te doen, maar mijn pogingen zijn gestrand bij een keer taalles geven aan een analfabete Indiaan. Dat deed ik toen ik in Amerika studeerde, en de Indiaan en ik bleven steken bij het woord 'vegetable'. Ik wilde ook liever met kinderen vrijwilligen, van asielzoekers bijvoorbeeld, en dan knutselen- ja, ik heb nooi beweerd dat ik een heilige ben, ik vind knutselen gewoon leuk en kinderen lief.
Daarom ging ik in op de uitnodiging van Jaap van Stichting de Vrolijkheid, een stichting die kinderen op asielzoekerscentra opvrolijkt. Jaap mailde mij dat het op 1 april Dag van de Vrolijkheid was op Asielzoekerscentrum Crailo.

Ik had Crailo wel eens op tv gezien en herinnerde mij beelden van totaal lethargische, vale asielzoekers die ofwel bezig waren met een eindeloos spel pingpong ofwel bloedige stammenoorlogen aan het uitvechten waren die zij van hun land naar Nederland hadden meegenomen. Dit alles omlijst met veel prikkeldraad en bunkers.
Dit beeld klopte niet. Ik wil niet zeggen dat het leuk is in een asielzoekerscentrum-een plek waar je voor onbepaalde tijd op een onbekend antwoord moet wachten, is geen leuke plek-maar Crailo had iets van een armoedig maar levendige commune uit de jaren zeventig.

Overal liepen kinderen in kluwens rond, vooral Somalische en Iraakse kinderen. Ze hadden van de stichting verf gekregen, en die smeerden zij gepassioneerd op de luiken van de deprimerende barakken. Dat het goot van de regen leek ze weinig uit te maken: ze droegen regenjasjes van vuilniszakken. Binnen zaten ouders en kinderen te tekenen. Het viel me op dat veel kinderen heel innig met hun vader waren. De vaders werkten niet, bedacht ik me. Die waren altijd bij hun kinderen. Er was een school, een medisch centrum, een pinautomaat met een enorme rij ervoor, een zangkoor en heel veel mensen met Lidl- en Aldi-tassen.

Ik reed terug met een ex-asielzoeker, die in Crailo had gezeten toen het er nog meer bohemien was dan nu. In die tijd had iedereen op zijn kamer een eigen sigaretten- of drankhandeltje, vertelde hij, en kon je midden in de nacht boodschappen doen bij andere bewoners. Ook was er een zelf opgezette disco, waar de omwonenden uiteraard steen en been over klaagden. 'Het was een stadje', zei hij.  

Dat is het nu nog steeds, een vreemd stadje, waar ik het gek genoeg een soort van gezellig vond.

Aaf Brandt Corstius