Een vrolijke baan

`De vrolijkste baan die ik ooit heb gehad.´ Een uitspraak die ik deed terwijl Femke (mijn coördinatrice en tevens mijn nicht in vrije tijd) en ik naar het station van Apeldoorn liepen, op weg naar azc Almelo. En ik zat er voor mijn gevoel niet heel ver naast. Gewapend met een bos vrolijke gerbera´s en een Vrolijkheid T-shirt aan, moest ik voor mezelf de conclusie trekken dat er nu voorgoed een einde was gekomen aan mijn metal imago.

Twee weken heb ik als vrijwilliger voor de Vrolijkheid gedraaid. De eerste week in azc Raalte en de tweede in azc Almelo. De bezetting van mensen van de Vrolijkheid was voor een deel hetzelfde. Je neemt afscheid van een aantal, maar er komt weer nieuw bloed voor in de plaats. Maar allen overtuigd van de gezamenlijke missie: vrolijkheid brengen.

En de vrolijkheid was er. Kinderen die dolenthousiast op je wachten om maar te kunnen beginnen. Zo ging dat in Almelo en we moesten oppassen geen sterallures te krijgen, want het voelde goed dat we er niet voor niets waren en dat we ook daadwerkelijk iets voor de kinderen konden betekenen. Toch weten sommige kinderen je weer met beide benen op de grond te krijgen. Kenny een Afrikaanse jongen van een jaar of twaalf in Almelo merkte over mijn begeleiding op: `Rome is ook niet in een dag gebouwd.´ ‘En inspiratie moet je toch vooral uit de lucht plukken.’ Geef hem eens ongelijk.

De azc´s waren duidelijk verschillend van elkaar. Qua sfeer maar ook qua creativiteit. In Raalte was er meer chaos en waren de kinderen lang niet altijd vriendelijk tegen elkaar. Dit in tegenstelling tot Almelo waar meer structuur was en je kon spreken van een hechte groep. Chaos lijkt echter meer kunst te creëren dan structuur, toeval? In ieder geval grappig om te constateren. Ook de leeftijden liepen meer uiteen. In Almelo had je kinderen van 2 à 3 jaar en daarnaast ook zeventien jarigen. Wie denkt dat die laatste groep niet op een workshop als poppen maken zit te wachten heeft het wel mis. Een levensgrote pop zag aan het einde van de week het licht en het resultaat mocht er zijn, mits mensen niet onwel worden van het zien van ‘Eucalypta goes Dollydot’.

Met de allerkleinsten had ik zelf wat moeite. Een Afrikaans meisje van een jaar of 2 moest op een gegeven moment de workshop drama met poppen verlaten en wie moest haar uitgeleide doen? Juist, ondergetekende. Ze keek me met grote vragende ogen aan, maar liep wel achter me aan. `Weet je ook toevallig waar je woont?´ vroeg ik voorzichtig. De blik van een tweejarige ontmoette de mijne. Gelukkig kwam ik niet veel later Furat en Karlijn tegen van het Vrolijkheidteam. Ik vroeg om hulp (lees: smeekte om hulp) en zij namen het toen over.

Toch was dit niet enige ongemakkelijkheid. Tijdens de eindpresentatie in Almelo kwam hetzelfde meisje naar voren om de microfoon van Femke, die de inleiding hield, te grijpen. Niemand greep in….dus ik maar weer. Het meisje keek me vrolijk aan, ze herkende me nog. Maar toen ik haar onhandig oppakte werd die vrolijkheid omgezet in gekrijs. Dit soorten moment zorgen er echter wel voor dat je een band opbouwt met de kinderen, zelfs al na een paar dagen. Veel gezichten en uitspraken zullen mij bij blijven en ik kan zeggen dat ik echt genoten heb van die twee weken vrolijkheid.

Met z´n allen hebben we een hoop bereikt en meegemaakt in die weken. We hadden Achmed de DJ, die we uit Raalte lieten overkomen naar Almelo om daar acte de presence te geven, Michiel en Koen met hun percussieworkshops, Heddy met haar afval wat op miraculeuze wijze werd getransformeerd in poppen: van elfjes, zeemeerminnen tot cyborgs. Marieke en Marquita, waarvan de laatste me aan een gecontroleerde tornado deed denken en die jong en oud mee kreeg in haar wereld van de choreografie (Marike heb ik helaas niet gezien dus daar kan ik geen mooie beeldspraak voor verzinnen, maar ze leek me erg aardig). En we hadden natuurlijk al die andere vrolijke mensen die er iets moois van hebben gemaakt: Furat, Corry, Janita, Abdoel, Marijke, Sophie, Karlijn, Janneke, Annemieke, Chantal en Freya. Furat zal me bijbleven vanwege haar stralende lach. Als je van haar stralen energie zou kunnen opwekken dan zou je een heel azc kunnen verlichten. En dan hebben we natuurlijk Femke, die met haar inzet en toewijding de vrolijkheid in Raalte en Almelo op de kaart heeft gezet.

En last but not least: we hadden de kinderen zonder wie van al onze goede intenties niets terecht was gekomen. En met dit dankwoord (oké, lichtelijk cliché, maar een deel daarvan meen ik ook echt) wil ik afsluiten. Misschien tot ooit en als het er weer van komt dan zal het vast een vrolijk weerzien zijn.

See ya!!!

Ralph