Riska Wijgergangs
Sinds 2000 workshopleider, methodiekmaker en trainer bij de Vrolijkheid“Voordat ik bij de Vrolijkheid betrokken raakte, werkte ik bij War Child als workshopleider en trainer. Ik had eigenlijk nooit stil gestaan bij het feit dat er in ons eigen land ook veel vluchtelingen wonen. Natuurlijk weet je wel dat er asielzoekerscentra zijn, maar ik had geen idee hoe die er uit zagen en hoe de bewoners er leefden. Via een vriendin ben ik bij de Vrolijkheid terechtgekomen. Mijn eerste vrijwillige projecten vond ik best heftig, maar ze gaven me heel veel voldoening. Vrij snel daarna kon ik aan de slag op contractbasis.
De situatie van de jongeren in AZC’s grijpt me aan omdat het zo onrechtvaardig is. De kinderen hebben bijna geen bestaansrecht en wij hebben met z’n allen die situatie in Nederland gecreëerd. Wat me zo aanspreekt in de filosofie van de Vrolijkheid is dat we ons niet richten op de probleemzijde. We concentreren ons op de gezonde kant, de creatieve kant, de vrolijke kant. Ik geloof heilig in het principe ‘als je ergens energie in steekt, dan wordt dat groter’. Dus we steken energie in de kinderen, zodat ze zich kunnen ontwikkelen en zich hopelijk beter gaan voelen. Het werkt volgens ons als een weegschaal met positieve en negatieve ervaringen. Als je het positieve deel groter maakt, kun je de andere kant beter aan.
Ik zie mezelf niet als hulpverlener; ik kom niet ‘even goed doen’ in een AZC. We bieden een podium zodat kinderen en jongeren hun talenten kunnen ontwikkelen. We werken met ze samen, in een gelijkwaardige relatie. We gebruiken kunst als instrument omdat het bindt en de persoonlijke ontwikkeling stimuleert; verschillen en beperkingen vallen weg als je met elkaar iets aan het creëren bent. Dit werd voor mij mooi geïllustreerd tijdens het maken van een film met jongeren uit AZC Den Helder. De deelnemende jongeren hadden hele verschillende achtergronden en opvattingen. Tijdens het project vormden ze al snel een hechte groep, die goed samen kon werken en met creatieve ideeën kwam. Het eindresultaat was een bijzondere film en een trotse club makers.
Een ander moment waarop ik merkte dat onze aanpak echt iets doet voor de kinderen, was tijdens een reeks niet-talige workshops. We gebruikten pictogrammen om aan de kinderen uit te leggen wat de regels tijdens een workshop waren. Bijvoorbeeld een plaatje van een mond met een vinger om aan te geven dat ze stil moesten zijn. Er was ook een pictogram met twee kinderen die elkaar omhelsden. Deze drukte uit dat we lief zouden zijn voor elkaar. In de eerste les had een meisje dit plaatje verkreukeld, net alsof ze het niet aankon. Na een paar lessen waren de kinderen een stuk rustiger. Een jongetje vroeg mijn aandacht en wees blij naar het pictogram. In en buiten de centra zijn de kinderen heel hard voor elkaar, maar nu was het ze duidelijk dat er met de Vrolijkheid andere regels waren. Veiligheid en vertrouwen zijn voor ons heel belangrijk.
In de toekomst zou het natuurlijk fijn zijn als we genoeg geld zouden hebben om onze projecten uit te breiden. Ik zou graag zien dat de Vrolijkheid meer de maatschappij in zou gaan. We zijn al goed op weg met Meeting Point (waarbij jonge vluchtelingen Nederlanders coachen) en Community Art projecten, maar er zijn nog zoveel mensen te bereiken. Als ik bedenk dat ik zelf tien jaar geleden geen idee had van vluchtelingen in Nederland, dan is het hard nodig om meer naar buiten te treden. Er moet een positief beeld komen van de mensen in asielzoekerscentra.”
